Moet (paarden)coach een beschermd beroep worden?

Zorgen

“Moet coach een beschermd beroep worden nu het aantal coaches explosief groeit?” kopt Trouw op 9 juli. Bedrijfs­artsen en psychologen maken zich in het artikel zorgen over de wild­groei van burn-out coaches:

“Het is niet zo dat wij een hele beroepsgroep willen afkammen, want er zitten natuurlijk ook goede coaches tussen”, zegt Jolanda Jansen van NIP, de beroeps­vereniging voor psychologen. “Maar er moet echt beter zicht komen op de kwaliteit. Als je een zware burn-out hebt, kun je niets meer. Als je dat niet goed aanpakt, kun je iemand echt beschadigen.”






Twee dagen later luiden Beroeps­organisaties voor Coaches de noodklok: Gevaarlijke ontwikkeling door wildgroei aan (stress)coaches. De drie grootste beroeps­organisaties voor coaches (Noloc, NOBCO en LVSC) delen de actuele zorg rondom de kwaliteit van de coaches die vele werk­nemers begeleiden bij stress en burn-out:

“In Nederland kan iedereen zich coach noemen en werk­nemers begeleiden. Er is geen toezicht op de kwaliteit van deze begeleiding.”
“Mensen plakken een bordje op de deur en noemen zich coach op allerlei terreinen”, zegt een woord­voerder van de NOBCO, “Wij pleiten voor strengere bescherming en duidelijke richt­lijnen voor het beroep. Het land­schap is nu heel versnipperd.”


Als opleider voor coaches trekken deze berichten natuurlijk onze aandacht. We zijn ons maar al te bewust van de verantwoordelijk­heid naar student/coach, coachee én paard.
Het was de reden dat we onze opleiding in 2010 aan het EQA-assessment van de NOBCO onder­wierpen. Je kunt als opleider natuurlijk in jezelf geloven en uitdragen dat je de beste, de eerste, de belangrijkste, de expert bent... (we citeren hierbij anderen, niet onszelf!) maar alleen een externe partij kan dat objectief beoordelen.

Wild­groei in paardencoach­land

Maar niet alleen trekken deze berichten onze aandacht, we delen deze zorg! Ook in paarden­coach- en paardencoach­opleidersland heeft de afgelopen jaren een explosieve groei plaats­gevonden. Want ook voor opleiders geldt dat iedereen een bordje op de deur (stal) kan plakken...
Verbazing­wekkend daarbij is dat de meeste paardencoach­opleidingen veel korter zijn dan reguliere coach­opleidingen (zonder paarden). Zo kan het dat je bijvoorbeeld in 17 (of 10) dagen al paarden­coach kunt worden en dan na maar liefst 5 aanvullende dagen als “gecertificeerd” kinder­paardencoach aan de slag kunt.

Geed voor het vak?

Het mag duidelijk zijn dat dat ons vak niet ten goede komt. Je hebt als coach met paarden niet alleen meer praktische kennis nodig, maar je hebt ook meer verantwoordelijk­heid: naar mens én paard. En zeker het werken met kinderen vraagt een gedegen ondergrond.

Ook wij maken ons zorgen en kunnen alleen maar hopen dat het toekomstige studenten en coaches lukt om in het ondoorgrondelijke woud van opleiders een keuze te maken die hen de best mogelijke coach laat worden en zijn. Voor mens (kind!) én paard!



  1.  Moet coach een beschermd beroep worden nu het aantal coaches explosief groeit? Trouw, 9 juli 2019
  2.  Beroepsorganisaties voor Coaches luiden de noodklok! LVSC nieuws, 11 juli 2019

Deze pagina delen, mailen of printen:





© 2009-2021 Educatief centrum Keulseweg