Fellow… of “waarom ben ik niet uit mijn taartpunt gestapt…”

En dan ineens komt de inleiding van een reflectieverslag zo binnen… dat we de schrijfster, die anoniem wil blijven, vragen of we er een blog van mogen maken.
Het mocht:

`We gaan de paarden wegdoen` zei mijn buurvrouw. Wat? Nee toch… en de tranen sprongen in mijn ogen. Wat kan ik doen, hoe kan ik helpen….. Is het geld, tijd, gezondheid…. hoeveel leed heeft iemand die besluit zijn paarden weg te doen.

Ik kom je opzoeken Fellow waar je ook naar toe gaat. Dag vriend, dag mooie grote stoere jongen. Dag ventje, want dat ben je ook. Als je languit in de wei ligt te slapen zo teer, zo lief, ondanks je grote lichaam.

wp_20161216_10_47_09_pro

Daar ging hij.. in de trailer.. naar Pijnacker.. een mooie plek volgens mijn buuf..

Ergens in november 2015 begint mijn gevoel te knagen. Ik wil Fellow opzoeken, ik moet Fellow opzoeken. Internet op, educatief centrum Keulseweg. Foto’s van paarden, mensen, veel informatie maar waar is Fellow, zijn foto staat er nog niet bij. Wel een mogelijkheid om deel te nemen aan een opendag. Yes, dan kan ik hem ontmoeten. Manlief we gaan naar de opendag.

Dagen gaan voorbij en ik begin me af te vragen: ´zou Buuf het wel leuk vinden als ik ga, het is wel een eind rijden, zou Fellow mij nog kennen, waarom wil ik naar hem toe, wat denken die mensen op de Keulseweg van mij, ben ik wel welkom op een open dag waar opleidingen worden aangeprezen, ik kom alleen maar voor Fellow hoor´.

Zondagmorgen 20 december 2015. Om 10.00 uur worden we verwacht. 6.00 uur opstaan, onze eigen beestenboel verzorgd, oppas geregeld, tom tom geïnstalleerd, we gaan op weg.

Hartelijk ontvangen door werkelijk iedereen. Maar die ene man, met die zwarte krullen, die net mijn hand iets langer vast hield.. Wie is hij.. een ‘softie’ die mij over de vage gebieden in het leven gaat vertellen…

Bam! Een oud veteraan die na 30 jaar zijn leven drastisch heeft weten te veranderen. Wow! Dat is rebels, moedig, krachtig, gedurfd, eigenlijk alles wat niet past bij het oude vertrouwde.

De oefening met de taart volgt. Raymond en Paul staan er op een afstand bij, net als Fellow en zijn vriendinnetje Puk. De kaarsjes op mijn taart gingen aan ofwel de kwartjes vielen. Waarom ben ik niet uit mijn taartpunt gestapt… je kunt veel meer Mo!

En Fellow…je hebt een pracht plek en je bent er thuis.
Ik voel het!